Τρέχουσα Έκθεση: Au Divan


Au Divan
Exhibition_Performance
‘’Εκεί οπού αυτό ήταν και εγώ θέλω να είμαι’’
14.06 – 29.06.2018
Έναρξη Πέμπτη 14 Ιουνίου 2018 στις 19.00
Συμμετέχουν: Βασίλης Αλεξάνδρου, Δημήτρης Αμελαδιώτης, Ευτυχία Γεωργάκα, Θάλεια Γκατζούλη, Κωστής Δαμουλάκης, Θανάσης Δάπης, Μάρω Θεοδοσίου, Meryl Murman, Φώτιος Μπάλας, Δημήτρης Παλάντζας, Daniela Prost, Ιωάννα Σκαντζέλη, Θάλεια Στεφανίδου, Σεμπάστιαν Τσιφής, Μαρία Χαρέλα
Ιδέα – Συντονισμός: Γιάννης Μήτρου
Τα έργα των καλλιτεχνών θα εκτίθενται καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης
Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 15.00, 18.00 – 22.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00
PERFORMANCES
Πέμπτη 14 Ιουνίου, 19.00 – 22.00: Κωστής Δαμουλάκης_Θανάσης Δάπης / Φώτιος Μπάλας / Ιωάννα Σκαντζέλη
Παρασκευή 15 Ιουνίου, 19.00 – 22.00: Meryl Merman_Alma Kalma / Μαρία Χαρέλα
Τρίτη 19 Ιουνίου, 19.00 – 22.00: Βασίλης Αλεξάνδρου_Δημήτρης Παλάντζας
Πέμπτη 21 Ιουνίου, 19.00 – 22.00: Δημήτρης Αμελαδιώτης / Σεμπάστιαν Τσιφής
Παρασκευή 22 Ιουνίου,19.00 – 22.00: Μάρω Θεοδοσίου
Τρίτη 26 Ιουνίου, 19.00 – 22.00: Θάλεια Γκατζούλη / Θάλεια Στεφανίδου
Πέμπτη 28 Ιουνίου, 19.00 – 22.00: Ομαδική Alma Kalma
Παρασκευή 29 Ιουνίου, 19.00 – 22.00: Au Divan

ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
t. +30 2310 240416, e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com
lolanikolaougallery.blogspot.gr


-------------------------------------------------------------------------------------------
AU DIVAN
 Exhibition Performance 
14 06 – 29.06.2019
Έναρξη Πέμπτη 14 Ιουνίου 2018, 19.00
Μια Exhibition Performance  στην οποία οι εικαστικές δημιουργίες εμπλέκονται  με τις ζωντανές δράσεις συνδιαμορφώνοντας  έναν κοινό τόπο διερωτήσεων για την τέχνη στη συγχρονία.
Τελικά η τέχνη ως υποκείμενο καλείται να  ‘’κάνει ντιβάνι’’   να αναλυθεί , να εκδηλώσει  τα σημαίνοντα του ασυνειδήτου της. Κάθε καλλιτέχνης με αυτόνομο τρόπο συμμετέχει στο εγχείρημα ενώ ταυτόχρονα καλείται να παράγει συνάφεια με όλα τα γεγονότα και τα σημαίνοντα τους .  Άρα το Au Divan είναι μια performance art  με μη γραμμικά χαρακτηριστικά που αρθρώνεται στο χώρο και στο χρόνο τόσο τον ατομικό όσο και τον συλλογικό και ο δημιουργός είναι πλέον ένας performer  που χειρίζεται το μέσο για την παραγωγή ενός έργου τέχνης, είτε πρόκειται για μια  installation είτε για έναν πίνακα είτε για ένα σώμα που δρα σε ενεστώτα χρόνο.
Η παρέμβαση από τον συντονιστή της performance κάθε φορά που θα υφίσταται έχει ως στόχο τον ρυθμό και τον συντονισμό των επιμέρους δράσεων χωρίς να την κατευθύνει. Η πρόθεση όλων των συμμετεχόντων είναι μέσω της τέχνης να φτάσουμε εκεί όπου αυτό ήταν και να αναμετρηθούμε (ασυνείδητα)  με την αλήθεια ως τέτοια.
Γιάννης Μήτρου 

Παλαιότερες Εκθέσεις: Έκτορας Μαυρίδης | Τhe Documentation of the Elemental


Έκτορας Μαυρίδης
‘’Τhe Documentation of the Elemental’’
17.05 – 09.06.2018
Εγκαίνια Πέμπτη 17 Μαΐου 2018, 19.00 – 22.00
Την Πέμπτη 17 Μαΐου στις 19:00, εγκαινιάζεται στην γκαλερί Λόλα Νικολάου  έκθεση του Έκτορα Μαυρίδη , με τίτλο ‘’Τhe Documentation of the Elemental’’
Ο Έκτορας Μαυρίδης, αποποιούμενος κάθε αισθητική συμβατότητα, ήδη, από το 1996, θέτει, ακόμα μια φορά, υπό αμφισβήτηση το σύστημα επικοινωνίας του έργου με τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
Στο τελευταίο του project, που υλοποίησε στην γκαλερί Grölle Pass Project στο Wuppertal το 2016, με τίτλο “The documentation of the elemental»,  επιχείρησε να εξερευνήσει και να αναπροσδιορίσει την αταξία που βρίσκεται στο στοιχειώδες αρχέτυπο.  Το αρχέτυπο υλικό μιας εξέλιξης που αποκλείει κάθε ρητορική, σημειώνει η Δωροθέα Κοντελετζίδου, και καθιστά το ίδιο το σώμα του καλλιτέχνη μια αυτοπαρατήρηση, έναν αυτοπροσδιορισμό που καθορίζει αλλά και καθορίζεται από την ξεχασμένη δημιουργική πνοή.
Υλικό και σώμα, υλικό και ήχος, υλικό και άνθρωπος εν αρχή της δημιουργίας. Το στοιχειώδες, το υλικό αυτό που ωθεί τον καλλιτέχνη να αισθανθεί την ανάγκη να επανατοποθετηθεί, επαναανακαλύψει αλλά  και να επαναορίσει το αρχέγονο της ζωής. Το χώμα, τον πηλό, τη φωτιά.
Σ’ αυτήν την εξερεύνησή του, ο Έκτορας Μαυρίδης, επαναπροσεγγίζει την καθημερινή του πραγματικότητα χρησιμοποιώντας το οικείο, το παγκόσμιο αλλά και το κοινόκτητο ώστε να αναδείξει ότι οι ιδέες της οικειότητας, παγκοσμιότητας και της συλλογικής εμπλοκής δύνανται -αφαιρετικά χρησιμοποιημένες αλλά και τόσο εννοιολογικά- να ορίσουν την καλλιτεχνική πρακτική του αυτοπροσδιορισμού.
Μια πρακτική που ο Έκτορας Μαυρίδης γνωρίζει εις βάθος να την ερωτά, επερωτά και να την επαναδιατυπώνει αφού είναι αυτή  που  τον κινητοποιεί φαντασιακά γιατί είναι άμεσα συνδεδεμένη με την καθημερινή εργασία του, με το δημιουργικό προϊόν που παράγει η ίδια η φυσική, χειρωνακτική εργασία η οποία, κατά φύση, εμπεριέχεται στο κοινωνικό σύνολο.
Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00




«Η τεκμηρίωση του στοιχειώδους»

   Στο κεφάλαιο «Η τέχνη το 1985» 1 ο Claude Lévi-Strauss γράφει ότι η γέννηση μιας άλλης τέχνης που θα προκύψει και της οποίας το περίγραμμα, ακόμα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε, θα οφείλεται στο γεγονός μιας συνειδητής και αποφασιστικής άρνησης σε κάθε τέχνη που δεν είναι παρά σχήμα της τέχνης έτσι ώστε να δημιουργηθεί η ακριβής αυταπάτη ότι αυτή υπάρχει. Ανατρέχοντας, παράλληλα στις δύο προγενέστερες δεκαετίες του δυτικού πολιτισμού, επισημαίνει ότι για πρώτη φορά στη ζωή της ανθρωπότητας το μέλλον της τέχνης -σ’ ένα πολιτισμό μέσα στον οποίο το άτομο είναι αποκομμένο από τη φύση και περιορισμένο να ζήσει σε μια κατασκευασμένη κοινωνία, συνδεδεμένη με την κατανάλωση της παραγωγής του αφαιρείται το συναίσθημα του δημιουργού- μοιάζει να είναι αβέβαιο. Φυσικά, στο παρόν κείμενό του ο συγγραφέας τη λέξη «δημιουργός» τη χρησιμοποιεί ως την ικανότητα να δημιουργηθούν νέες συνθέσεις οπτικών εικόνων .2
  Δεν θα ισχυρισθώ ότι ο Claude Lévi-Strauss υπήρξε «προφητικός» γιατί δεν είναι το ζητούμενο ούτε όμως θα παραβλέψω ότι η δεκαετία του ’60 μετέτρεψε τον καλλιτέχνη σε παραγωγό αντικειμένων ή όπως συνηθίζω να γράφω, σε εν δυνάμει εργασιακό υποκείμενο στη «νέα» αλυσίδα παραγωγής. Στο πλαίσιο αυτό η καλλιτεχνική εργασία του Έκτορα Μαυρίδη, ήδη από το 1994, θέτει δύο άξονες προβληματισμού οι οποίοι ανασύρουν, εκούσια ή ακούσια και με μινιμαλιστικές-εννοιολογικές διαδικασίες, την αναζήτηση αλλά και ανάδειξη της καθημερινής εργασίας ως πράξη επιστροφής στο αρχέτυπο υλικό.
  «Πληροφορήθηκα ότι γνωρίζω», 1996 και έθετε υπό αμφισβήτηση το σύστημα επικοινωνίας χωρίς καμία ρητορική σε ένα υποθετικό περιεχόμενο. Και η παρατήρηση του καθημερινού συνεχίζεται και καθίσταται η ‘παλέτα’ του φαντασιακού του και κατ’ επέκταση της παραχθείσας εργασίας-έργου. Η επαναλαμβανόμενη χειρωνακτική εργασία στο δημόσιο χώρο -αναπαραγωγή μπορούμε να πούμε των ανώνυμων εργαστηρίων- η επανάληψη ως είδος σειριακής αρίθμησης, η μετάθεση, η αναζήτηση αρχέγονων υλικών -νερό, φωτιά, χώμα- μοιάζουν να είναι ένα είδος απάντησης σ’ αυτό που είχε επισημάνει ο Claude Lévi-Strauss. Στην κατασκευασμένη κοινωνία ο Έκτορας Μαυρίδης απαντά διαμέσου της ανάδειξης του στοιχειώδους υλικού του ώστε να επαναπροσδιορίσει το αρχέγονο της ζωής. «Σβώλοι», το σύμβολο του κοινού τόπου που ορίσθηκαν και ορίζονται από τα εργαλεία του ανθρώπου (άροτρο, τρακτέρ, κ. ά.) καθίστανται μια παγκόσμια συλλογική φόρμα την οποία το εργασιακό υποκείμενο καλλιτέχνης επαναφέρει στο δημόσιο χώρο αλλά και την ανασύρει από την ανωνυμία της διαμέσου της ίδιας της ανώνυμης εργασίας του ίδιου.
  Χώμα, πηλός και εργαλεία διαγράφουν μια διαδικασία χειρωνακτικής σχέσης στην οποία το σώμα του Έκτορα Μαυρίδη, αποκτά, πλέον, ένα είδος αυτοπροσδιορισμού της ξεχασμένης δημιουργικής πνοής του. Το κοινότοπο, το οικείο, το παγκόσμιο ορίζουν την πρακτική της ερώτησης και επερώτησης του ίδιου αφού είναι αυτή που τον κινητοποιεί φαντασιακά και κατ’ επέκταση το έργο γιατί είναι άμεσα συνδεδεμένη με την καθημερινή εργασία του, με το δημιουργικό προϊόν που παράγει η ίδια η φυσική, χειρωνακτική εργασία η οποία, κατά φύση, εμπεριέχεται στο κοινωνικό σύνολο. Με την πράξη αυτή ο Έκτορας Μαυρίδης και διαμέσου της «αποϋλοποίησης» τού τι είναι έργο -όπως παρατηρείται στο «Καμίνι»-, μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε τη σχέση του καλλιτέχνη-χειρωνάκτη αφού δε βασίζεται στη βιομηχανική παραγωγή του έργου ακόμα κι όταν χρησιμοποιεί το «Δοκίμιο» -κατ’ εξοχήν απότοκο της βιομηχανικής επανάστασης- ως στοχαστικό δείγμα παρότρυνσης του θεατή να ερευνήσει, διαμέσου των ερωτημάτων που του προκύπτουν, το θέμα της παραγωγής του έργου τέχνης.
  Η εργασία-έργο του Έκτορα Μαυρίδη μοιάζει να υπονοεί ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι ένας ενεργός ένοικος των κοινωνικών και πολιτισμικών μορφών στην ατελείωτη αλυσίδα της παραγωγής αλλά ούτε και ένας εθνογράφος, όπως τον όρισε η Παγκοσμιοποίηση, αφού τον ενδιαφέρει να προσδώσει ένα είδος κλονισμού στη λογική του θεάματος της εργασίας διαμέσου της χρήσης του αρχέτυπου, της «εν αρχή ήτο».
____________________________________________________
1 Claude Lévi-Strauss, (1989). Des Symboles et leurs doubles. Ed: Plon2 Νίκος Δασκαλοθανάσης, (2004). Ο καλλιτέχνης ως ιστορικό υποκείμενο από τον 19ο στον 21οαιώνα. Εκδ: ΑΓΡΑ


Δρ. Δωροθέα Κοντελετζίδου,
Ιστορικός/θεωρητικός τέχνης
Θεσσαλονίκη 15 Μαΐου, 2018